Kalifornijska matematyka węgla: kto zyskuje, a kto traci w programie mleczarskim?

W Kalifornii, latami promowane były kompleksowe systemy zachęt dla farmerów bydła, które miały na celu przekształcenie metanu z obornika w gaz ziemny. W teorii, taki krok miał ograniczyć emisje gazów cieplarnianych, jednak badania wskazują, że program ten jest przykładem niewłaściwych podejść do walki ze zmianami klimatycznymi. Zamiast wymuszać bezpośrednie redukcje emisji, legislatorzy wybrali skomplikowane systemy zachęt, które jedynie przenoszą odpowiedzialność w ramach różnych sektorów i regionów. Przykład mleczarski ilustruje, jak te działania mogą w rzeczywistości przyczynić się do większego ocieplenia w przyszłości.

Od 2024 roku kalifornijscy regulatorzy zdecydowali się przedłużyć część programu do 2050 roku, pomimo rosnącej krytyki. Nowa propozycja zarządu ds. zasobów powietrza w Kalifornii przewiduje przesunięcie milionów dolarów do farmerów mlecznych, co może skutkować łagodzeniem restrykcji dla głównych producentów gazów cieplarnianych. To stawia pod znakiem zapytania rzeczywiste rezultaty polityki klimatycznej stanu, ponieważ programy offsetowe często znacznie zawyżają rzeczywiste redukcje emisji.

W praktyce, regulacje klimatyczne stanu wymagają od przemysłu paliw transportowych stopniowego obniżania poziomów dwutlenku węgla w swoich produktach, albo zakupu kredytów od innych podmiotów, które zmniejszają emisje, w tym od farmerów bydła. Działania te prowadzą do tego, że zamiast bezpośrednio walczyć z emisjami, przemysł korzysta z luk w systemie, co może prowadzić do dalszego ocieplenia.

Farmy mleczne najczęściej składowują obornik w ogromnych otwartych lagunach, gdzie mikroby rozkładają organiczną materię, wytwarzając metan. W sytuacji, gdy farmerzy zainstalują tzw. fermentory beztlenowe, odpadki są kierowane do zamkniętych zbiorników, które przechwytują biogaz. Choć te zmiany teoretycznie mogą zmniejszyć emisje, w praktyce nie zawsze przynoszą oczekiwane rezultaty. Wzrost subsydiów dla przemysłu mleczarskiego może jedynie zaostrzyć problem, gdyż zmienia sposób, w jaki przemysł postrzega swoje obowiązki związane z ochroną środowiska.

Te zawirowania w kalifornijskiej polityce klimatycznej wywołują pytania o przyszłość systemów zachęt oraz skuteczność walki ze zmianami klimatycznymi. Kto zyskuje na tych programach, a kto traci? W miarę jak stawki rosną, odpowiedzi na te pytania mogą mieć dalekosiężne konsekwencje dla całego kraju i nie tylko.